OPINIE: politieke processen

“Waarom zou ik stemmen? Het maakt niks uit, want ze doen toch wat ze zelf willen!” Als journalist hoor je deze redenering vaak. En minstens zo vaak lees je het terug op de brievenpagina van je krant. Hebben mensen die dit zeggen gelijk? Ik weet het niet, want ik heb de ballen verstand van politiek, zo beet burgemeester Jan Boelhouwer van Bernheze mij onlangs toe.

Ik was, met nadruk op WAS, het volledig met hem oneens. Maar net als politici die terug moeten komen op een eerder standpunt, heb ook ik last van voortschrijdend inzicht. Beste Jan Boelhouwer U heeft gelijk. Ik zal nu proberen aan te geven waarom.

Ik had verwacht dat woensdagavond 20 juni tijdens de herindelingscommissie de stekker uit het herindelingsproces tussen Bernheze en Maasdonk zou worden getrokken. Ik leidde dat af uit een interview dat ik had met fractieleider Jan Bouwman van de Onafhankelijke Politieke Groepering, OPG. In mijn optiek, mede  gezien de lijn van het gesprek zei hij niet blind te zijn voor de politieke realiteit. Als we moeten constateren dat de inwoners het echt niet willen dan moeten we het niet doen. Daarbij erkende hij dat ondanks de lage respons op de enquête deze wel representatief is.

Ook het CDA Bernheze gaf aan goed te zullen luisteren naar de wens van de inwoners en de uitslag van de enquête zeker te respecteren. Voor mij voldoende aanleiding er vanuit te gaan dat ook het CDA het proces stop zou gaan zetten.

Niets van dit alles gebeurde. De enquête wordt weliswaar representatief genoemd, maar onderzoeksbureau TNS NIPO kon natuurlijk niets zeggen over de 73 procent die deze enquête niet of ongeldig had ingevuld. Burgemeester Jan Boelhouwer van Bernheze, die de herindelingscommissie voorzat vroeg daar nog expliciet naar. Ook wist hij zeker,zoals zijn collega Roel Augusteijn van Maasdonk mij eerder al had gezegd dat voor Den Haag het politieke draagvlak van belang is en niet de uitkomst van een enquête, ook al stelt een gerenommeerd onderzoeksbureau dat deze betrouwbaar is. Dat wil zeggen dat er in principe hetzelfde uit zou moeten komen als de enquête nogmaals onder een andere groep inwoners  met dezelfde verdeling in geslacht, leeftijd en woonkern zou worden gehouden.

Toch probeert burgemeester Jan Boelhouwer van Bernheze twijfel te zaaien. Ik denk namelijk dat hij een opdracht heeft meegekregen van Commissaris Wim van de Donk van de provincie Noord-Brabant . Die opdracht luid: Zorg dat Bernheze en Maasdonk gaan fuseren. In zijn poging die taak te volbrengen gaat hij zelfs over tot dezelfde methoden als enkele van zijn collegeleden. Uitten twee van zijn wethouders zich in de media nog tegen de fusie, de burgemeester spreekt zich uit voor.

Riepen zijn wethouders nog het financiële doemscenario op vanwege het huishoudboekje van Maasdonk dan ziet Jan Boelhouwer een nog veel zwarter scenario: Namelijk de gezondheidsrisico’s van Heesch-West als de herindeling niet door gaat. Den Bosch wil namelijk van de zware, vervuilende industrie in haar stad af. De stad kan dan ook niet wachten om Maasdonk in te lijven om zo haar meest vervuilende bedrijven te verbannen naar het toekomstige bedrijventerrein. De burgemeester van Bernheze wist in zijn column in deMooiBernhezeKrant er ook nog fijntjes op te wijzen dat er meestal een noordwestelijke wind waait en dat de giftige stoffen dus richting Bernheze waaien.

De uitlatingen van Jan Boelhouwer komen te laat om de inwoners van Bernheze nog te beïnvloeden. De enquête is inmiddels gehouden. Maar dat is in zijn optiek natuurlijk ook niet zo belangrijk. Immers, voor Den Haag telt het politieke draagvlak en daar kan hij misschien nog invloed op uitoefenen.

Mocht het de politiek niet bevallen dat waarnemend burgemeester Jan Boelhouwer van Bernheze zo’n doemscenario schetst dan is er nog geen man overboord. In Gilze-en-Rijen is hij namelijk wel gewenst. Daar gaat hij in oktober aan de slag en een iets langere vakantieperiode na al die politieke tegenstand in Bernheze kan hij vermoedelijk goed gebruiken.

Het zal niet voor niets zijn dat hij het aanvankelijke meetellen van de enquêtes zonder of met een ongeldig burgerservicenummer voor zijn rekening wil nemen, zodat dit niet TNS NIPO wordt aangerekend. De geloofwaardigheid van dit onderzoeksbureau is namelijk hard nodig, omdat het bureau niet kan zeggen waarvoor die 73 procent gekozen zou hebben, die de enquête niet of ongeldig invulde.

Dat TNS NIPO de uitkomst betrouwbaar noemt en dat door het volgen van deze lijn geen enkele opiniepeiling meer iets zegt als deze niet is gehouden onder een representatieve meerderheid zullen we voor het gemak maar vergeten. Van statistiek heb ik namelijk nog minder kaas gegeten dan van politiek. Wel heb ik mij altijd afgevraagd wat men bedoelt met de uitdrukking:  “Je hebt leugens, grove leugens en statistiek”, en daar heb ik nu dan eindelijk antwoord op.

Cijfers zijn altijd zo uitlegbaar dat je er je eigen waarheid aan kunt ophangen. Politici die niet van hun standpunt willen wijken passen dat als beste toe. Toch is het simpel: Of ze verdraaien de cijfers of ze draaien als een blad aan een boom om en krijgen voortschrijdend inzicht. Ik weet niet wat beter is, maar wat ik wel weet is dat stemmen inderdaad niets uithaalt. Ze doen toch wat ze willen. En mocht ik ongelijk hebben….

Ik gaf het al toe: Ik heb de ballen verstand van politiek.

Kamerleden moeten ‘niet zeuren’

Kamerleden hebben psycohologische bijstand nodig. Dat betoogde oud-kamerlid Jan Boelhouwer woensdag 25 april in het Brabants Dagblad. Volgens Boelhouwer zit de maatschappij niet op oud-kamerleden te wachten, zo las ik met verbazing.

Jan Boelhouwer is momenteel waarnemend burgemeester in Bernheze. In die gemeente wist hij zich snel geliefd te maken. Daarnaast wil ook zijn vorige tijdelijke werkgever Gilze en Rijen hem terug. Ik snap daarom niet dat hij deze oproep deed, tenzij hij graag dit compliment terug wil lezen.

Ik geloof best dat veel van de huidige kamerleden wanhoop, twijfel en onzekerheid over de toekomst ervaren. Daarin staan ze overigens absoluut niet alleen. Duizenden mensen met psychische problemen ervaren hetzelfde. En ook zij voelen zich buiten de maatschappij geplaatst, en ook zij krijgen niet de kans om hun verdriet in de media te uiten, alsof dat trouwens iets helpt.

Ik vind dat een meerderheid van de kamerleden het recht op psychologische bijstand heeft verspeeld. Geestelijke problemen zag dit deel als ‘zeuren’ toen ze instemden met een eigen bijdrage van €200,- per behandelingstraject. Een bijdrage die kamerleden met hun ‘gouden’ wachtgeldregeling zelf in elke geval wel makkelijk op kunnen hoesten.

COLUMN: gratis nieuws

De ondernemersvereniging Heesch is het beu dat er niet-leden zijn die mee profiteren van de georganiseerde activiteiten. Deze ergernis vormt de basis voor het Centrum Management Heesch. Deze groep pleit voor een reclamebelasting. Immers dan moeten alle ondernemers mee betalen en is het ‘freeriden’ voorbij. Zelfregulering blijkt niet te werken en de overheid is nodig om te handhaven.

Ik moest hier aan denken toen ik weer eens zag hoe een website nieuws had overgenomen van een ander medium. Het stukje was weliswaar herschreven, maar de schrijver was niet bij het nieuwsfeit aanwezig geweest. Zo’n site profileert zich dan als nieuwsmedium over de rug van de feitelijke maker.

Een medium betaalt de nieuwsmaker (journalist, verslaggever, redacteur, fotograaf of cameraman) en een ander gaat dan gratis met het nieuws aan de haal. Ze nemen de berichten (soms letterlijk) over van een website. Deze copy-paste-writers vergaren op die manier bezoekers voor hun website. Niet door eigen inspanning, maar de inspanning van een professional.

Zelf zeggen deze hobbyisten dan dat ze er de bekendheid van de nieuwsmaker mee vergroten. Als ze aan bronvermelding doen dan is dat waar. Het neemt niet weg dat het weinig toegevoegde waarde heeft om hetzelfde bericht ook nog eens bij de maker te gaan lezen.

Internet betekent vooruitgang. Het heeft het werken voor de journalist zeker makkelijker gemaakt. Toch is het ook de bijl aan de wortel van de serieuze journalistiek. Vroeger was het weinig verleidelijk om de krant over te schrijven. Immers dan zou je het nieuws van gisteren morgen nog eens in je eigen krant brengen.

Internet gaat uit van een zelfregulerend vermogen. Als iets niet klopt dan zet het zichzelf wel recht. Dat zal op termijn zeker zo zijn. Toch is het kwaad dan vaak al geschied. Iemand is zwart gemaakt en dat beeld blijft hangen. Dat het verhaal niet klopte ontgaat altijd een deel van de oorspronkelijke lezers. Zo gaat een nieuwtje als een lopend vuurtje over het net.

Wel moeten deze nieuwtjes gemaakt blijven worden en liefst ook kloppend. Ik vraag me af of die copy-paste-writers daarbij stil staan als ze weer eens iets overnemen. Door al die ‘freeriders’ loont het voor mediabedrijven nauwelijks nog om personeel in dienst te nemen. Professionaliteit verdwijnt hierdoor.

Communicatiemedewerkers zien steeds vaker hun eigen teksten gepubliceerd en dat is lang niet altijd omdat deze goed geschreven zijn. Natuurlijk is de goede communicatiemedewerker blij met copy-paste-writers. Immers de boodschap zoals die bedoeld is wordt letterlijk overgenomen.

Als journalist wil je dat jouw inspanningen door zoveel mogelijk mensen beleefd worden, maar je wilt ook werk houden en daarvoor zijn inkomsten nodig. Het promoten van een artikel, bijvoorbeeld via Twitter, juich ik toe, maar het overnemen beschouw ik als jatten. Ik zou het fijn vinden als copy-paste-writers dat nu eens zouden beseffen, want voor je het weet wordt er een publicatiebelasting ingevoerd en dat is dan weer de bijl aan de wortel van het vrije internet.

Mike Boddé: “ik ben gelukkig”

Mike Boddé leest voor uit eigen werk. Foto: Jolwin Dobbelsteen

BasisBibliotheek Maasland houdt maandelijks verschillende lezingen. Boeken gaan zo nog meer leven. De lezingen zijn voor iedereen toegankelijk, maar voor bibliotheekleden extra voordelig. In de bibliotheek Oss sprak muzikant, dichter en cabaretier Mike Boddé over zijn depressie. Hij schreef over die zeven heftige jaren het boek ‘Pil, een blik achter de schermen van een depressie’. Naar aanleiding van dit boek volgde ook een cd en een theatertour.

Mike Boddé in WanWeek over zijn depressie

COLUMN: ‘Gelukkig, maar…’

“We kunnen niet alles weten, gelukkig maar”, dat zei fractievoorzitter Peter van Boekel van het CDA Bernheze zondag 6 november 2011 in Politiek café Brug in Heesch. Deze uitspraak zal hem nog lang nagedragen worden. Volgens VVD-gedeputeerde Bert Pauli is het een doodzonde om deze opmerking in een debat te maken. Peter van Boekel verloor het debatje dan ook van zijn opponent Theo van der Heijden van de SP.

Het debat ging over de voorgenomen samenvoeging van Bernheze en Maasdonk. Van Boekel en zijn CDA zijn voor en Van der Heijden en diens SP tegen. VVD’er Bert Pauli vond Van der Heijden sterker, maar daarbij zal het wel toeval geweest zijn dat Pauli zelf eigenlijk ook niets voor een samenvoeging van Bernheze en Maasdonk voelt.

Peter van Boekel had natuurlijk gelijk met zijn uitspraak dat je niet alles kunt weten. Hij liet zijn eerlijke kant zien en dat werd genadeloos afgestraft. Je moet als politicus namelijk doen alsof je wel alles weet. Daarom is hard rijden niet gevaarlijk, wordt het veiliger door te snijden in de geestelijke gezondheidszorg en is er sowieso geen armoede. Dat laatste werd gezegd door onze premier; net als Pauli ook een VVD’er.

Ik zou gek worden als ik alles zou weten. Al was het maar omdat iedereen me dan om raad zou komen vragen. Het spreekwoord luidt niet voor niets: “geluk is met de domme en zaligheid met de onwetende”.

Om alles te weten moet je alles lezen, zien en horen, dat kan niet. Peter van Boekel is daar eerlijk over. Een zeldzame eigenschap voor een politicus. Zeker ook binnen het CDA, waar landelijk schijnheiligheid zegeviert. Mauro is daar een voorbeeld van. En hoewel je niet alles kunt weten ga ik er toch vanuit dat Peter van Boekel ook ziet dat het ooit zo keurige CDA is afgegleden. Ik zie Peter van Boekel als een aardige en meelevende man, die het beste met ons voor heeft, maar in Godsnaam wat doet hij nog bij die club?

Moet hij dan als een Marcel van Dam de partij de rug toe moet keren als het tegen zit. Ja, want al weet ook ik niet alles, toch zie ik Peter van Boekel zijn partij niet tot rede brengen. Daarvoor is hij als fractievoorzitter in Bernheze toch te onbeduidend. Hij is wel een groot filosoof dankzij zijn opmerking “we kunnen niet alles weten, gelukkig maar..”. Maar ik denk eigenlijk dat zijn zin niet af was. Je sluit een zin immers niet af met maar; Maar is een voegwoord om een tegenstelling aan te geven.

Het debat in politiek café Brug in Heesch ging over de financiële positie van Maasdonk. Theo van der Heijden vond dat deze duidelijk had moeten zijn voor de stemming over de herindeling. Overigens niet dat de SP dan voor herindelen was geweest, maar over die financiële positie zei Peter van Boekel dus: “We kunnen niet alles weten, gelukkig maar”. De zaal barstte in lachen uit, maar zijn zin was nog niet af.

Ik denk dat Peter van Boekel had willen zeggen: “gelukkig maar kunnen we dat nog uitzoeken in de herindelingscan voordat we werkelijk tot herindelen over gaan”. En is dat niet precies wat er de komende tijd gaat gebeuren???